Gebruik maken van natuurlijke variatie voor het bestuderen van microglia in MS

Belang

MS is een heel diverse aandoening met een zeer uniek verloop dat helaas nog moeilijk te voorspellen valt. In de hedendaagse behandeltrajecten wordt de unieke combinatie van persoonlijke factoren van een MS-patiënt echter nog niet volledig benut. Met de opkomst van ‘individualized medicine’ is het echter te verwachten dat de nadruk steeds meer op de individuele patiënt komt te liggen. Een belangrijke stap in dit proces is om te begrijpen wat de rol is van de unieke genetische code van een individu. Er zijn een honderdtal genetische varianten geïdentificeerd die de kans op de ziekte van MS doen toenemen. Het is echter nog onbekend wat de effecten van deze varianten zijn.

Methode

Dr. Inge Holtman onderzoekt de effecten van genetische variaties op microglia, de afweercellen van de hersenen. Deze cellen spelen een essentiële rol in het gezond houden van de hersenen en lijken een belangrijke bijdrage te leveren aan ziektes van het centrale zenuwstelsel zoals MS. In de laatste jaren is het mogelijk geworden om microglia te isoleren uit hersenweefsel van overleden mensen of van restmateriaal na een hersenoperatie. Onder supervisie van onder meer Prof. Glass van UCSD en Prof. Eggen en Prof. Boddeke van de afdeling medische fysiologie uit Groningen, is een groot aantal microglia cellen geïsoleerd voor moderne sequencing technologieën om o.a. te bepalen welke genen tot expressie komen.

Resultaat

Dit jaar hebben beide groepen een wetenschappelijk manuscript gepubliceerd waarin de data van de microglia van mensen werden gepresenteerd. Hierin hebben we onder andere laten zien dat in microglia cellen veel genen tot expressie komen die geassocieerd zijn met MS. Dit suggereert dat sommige MS-geassocieerde genetische varianten microglia zouden kunnen beïnvloeden en daarmee een rol spelen in het ziekteproces. Het volgende doel is om de effecten van deze genetische varianten hebben op de expressie van deze genen te bepalen. Om hier een beter idee te krijgen, hebben we een 3D kaart gemaakt van het microglia genoom, deze kaart kan ons laten zien welke genetische varianten welke genen beïnvloeden. 

Impact

Dit onderzoek geeft inzicht in de rol van MS-geassocieerde genetische varianten op microglia en zal daarmee een bijdrage kunnen leveren aan ons inzicht in het individuele ziekteverloop. 

 

Dr. Inge Holtman (University of California, San Diego, USA) 16-935MS

€ 50,000,- voor 1 jaar, afgerond begin 2018

Dit project is mogelijk gemaakt door de Gemmy en Mibeth Tichelaar Foundation

 


Over de Gemmy & Mibeth Tichelaar Award

De Gemmy & Mibeth Tichelaar Award wordt tweejaarlijks uitgereikt aan een talentvolle jonge MS-wetenschapper. De persoonsgebonden prijs, mogelijk gemaakt door de Gemmy en Mibeth Tichelaar Foundation, maakt fundamenteel onderzoek naar de oorzaken van MS mogelijk. In 2016 is de prijs voor het eerst uitgereikt.

 

Over Dr. Inge Holtman

Inge Holtman is gespecialiseerd in bio-informatica, een opkomend vakgebied waarin met de nieuwste technieken wordt geprobeerd om biologische informatie uit grote hoeveelheden data te halen. Haar proefschrift heeft ze afgelopen vorig jaar juni succesvol verdedigd. Ze heeft cum laude haar doctorstitel ontvangen. Nu is Holtman werkzaam als postdoc aan de University of California, San Diego, bij de groep van Prof.dr. Christopher Glass, een expert op het gebied van genregulatie in microglia (de afweercellen van de hersenen).


Gosselin, D., Skola, D., Coufal, N. G., Holtman, I. R., Schlachetzki, J. C. M., Sajti, E., … Glass, C. K. (2017). An environment-dependent transcriptional network specifies human microglia identity. Science, 356(6344). 

Galatro, T. F., Holtman, I. R., Lerario, A. M., Vainchtein, I. D., Brouwer, N., Sola, P. R., … Eggen, B. J. L. (2017). Transcriptomic analysis of purified human cortical microglia reveals age-associated changes. Nature Neuroscience, 20(8).

Holtman, I. R., Skola, D., & Glass, C. K. (2017). Transcriptional control of microglia phenotypes in health and disease. Journal of Clinical Investigation, 127(9).