De diagnose, en dan?

Jos en Helma delen al meer dan een halve eeuw lief en leed. Als jong stel ontmoetten ze elkaar in Tilburg, bouwden samen een leven op en runden jarenlang een administratiekantoor. Nu zijn ze met pensioen, maar nog steeds een hecht team. Toen Helma in 1982 MS kreeg, zochten ze samen naar een manier om ermee om te gaan: met vertrouwen en met oog voor wat nog wél kon.

Helma: “Ik werd van de één op de andere dag wakker met een blind oog.” Via huisarts, oogarts en neuroloog volgde de diagnose MS. Helemaal onbekend was de ziekte niet: ook haar inmiddels overleden broer had MS. “Ik wist dus van dichtbij wat de ziekte betekende. In tegenstelling tot bij mijn broer ontwikkelde de MS bij mij heel geleidelijk. De eerste tien tot vijftien jaar merkte ik er eigenlijk weinig van.”

Samen blijven doorgaan

Wat opvalt, is hun nuchtere kijk op het leven. “Natuurlijk heeft MS invloed gehad. Sommige dingen gaan niet meer zoals vroeger en reizen wordt lastiger. Maar grote levenskeuzes hebben we nooit laten bepalen door de ziekte van Helma,” vertelt Jos. Helma vult aan: “Eigenlijk hebben we gewoon kunnen doen wat we graag wilden doen.” Volgens Jos helpt het om te aanvaarden wat verandert. “Als iets niet meer lukt, dan moet je dat accepteren. Anders wordt het een frustratie.” Hun leven staat in het teken van veerkracht. Samen zoeken naar wat nog wél kan en positief blijven kijken naar de toekomst.

Geven vanuit het hart

Toen Jos en Helma nadachten over hun nalatenschap, voelde de keuze voor Stichting MS Research als vanzelfsprekend. Zij hebben geen kinderen en wilden iets nalaten aan een doel dat dicht bij hun leven staat. “Vanwege de ziekte van Helma was nalaten voor MS‑onderzoek een logische keuze voor ons. De doelstelling van Stichting MS Research was voor mij het belangrijkste,” zegt Jos. “Waar staan ze voor? Wat doen ze?” Vooral de volledige focus op wetenschappelijk onderzoek gaf hen vertrouwen. “We vertrouwen erop dat er iets gevonden wordt. Daar hebben we zelf misschien niets meer aan, maar toekomstige generaties wel.”

Bij de notaris was hun keuze al duidelijk. Jos en Helma laten niet na voor één specifiek onderzoek, maar steunen MS‑onderzoek in de breedte. “We vertrouwen erop dat de stichting daarin goede keuzes maakt. Dat vertrouwen is in de loop der jaren alleen maar gegroeid.” Ze steunen de stichting niet alleen via hun testament, maar ook al jarenlang met een periodieke schenking. Een fiscaal aantrekkelijke manier van geven die Jos, met zijn financiële achtergrond, extra aansprak.

Hoop voor toekomstige generaties

Na ruim een halve eeuw samen weten Jos en Helma wat voor hen telt: elkaar steunen en blijven hopen op vooruitgang voor mensen met MS. Hun nalatenschap gaat daarom over meer dan geld. Het is een manier om iets door te geven dat voor hen persoonlijk veel betekent. Jos: “We geloven in de kracht van MS‑onderzoek. Het is de sleutel tot hoop op een toekomst waarin MS beter begrepen, beter behandeld en misschien zelfs voorkomen kan worden.”