Zonder onderzoek had ik dit leven niet gehad

Toen MS onverwacht haar leven binnenstormde, verloor Monique veel zekerheden. Maar ze verloor haar optimisme niet. Met haar werk, sport en inzet voor MS‑onderzoek laat ze zien dat er óók na een diagnose MS nog veel mogelijk blijft.

Toen de ziekte MS zich in 2023 bij Monique aandiende, sloeg die hard toe: vier weken ziekenhuis, zeven weken revalidatie en lang herstel. “Ik zie mezelf soms nog uit het ziekenhuisbed strompelen. Toen dacht ik echt: hoe moet ik ooit weer in beweging komen?” Toch vond Monique stap voor stap haar weg terug naar het dagelijks leven. Die weg vraagt nog steeds om balans. Want hoewel Monique veel weer kan, is niet alles zichtbaar. Vooral , zoals concentratie, planning en prikkelverwerking, spelen haar parten. “Ik bewaak mijn energie scherp, doseer afspraken en bouw bewust rustmomenten in. Niet omdat ik me wil terugtrekken, maar omdat ik juist wil blijven meedoen. Zo houd ik ruimte voor wat voor mij belangrijk is.”

Monique werkt als medisch maatschappelijk werker en verlies- en rouwtherapeut. Dat werk ligt haar na aan het hart. “Ik houd ontzettend van mijn werk. Het geeft me veel voldoening.” Haar eigen ervaring met MS brengt verdieping. “Ik weet hoe het voelt om te moeten rouwen om dingen die je bent kwijtgeraakt en je te moeten verhouden tot onzekerheid. Dat neem ik mee in gesprekken met patiënten.” Tegelijkertijd vraagt het werk veel van haar. Vooral teamvergaderingen zijn moeilijk. Tussen patiëntgesprekken plant ze daarom ruimte om prikkels en informatie te verwerken. “Op sommige dagen raak ik leeg en lukt het overzien van taken me nauwelijks.” Juist door haar energie zorgvuldig te verdelen, kan ze het werk blijven doen dat zoveel voor haar betekent.

“Op sommige dagen raak ik leeg en lukt het overzien van taken me nauwelijks.”

Monique zet zich met veel passie in voor MS‑onderzoek als ambassadeur van Stichting MS Research. Zij weet uit eigen ervaring hoeveel verschil wetenschappelijke vooruitgang kan maken. “Zonder onderzoek had ik dit leven niet gehad. Dankzij medicatie en therapie kan ik werken en mijn leven leiden zoals ik dat nu doe. Voor mijn is er op dit moment nog geen effectieve behandeling. De gedachte dat deze kunnen toenemen en ik mijn werk niet meer kan doen, is mijn grootste angst. Daarom is verder onderzoek op dit gebied zo belangrijk.” Monique benadrukt ook het belang van hersendonatie. “Dit type onderzoek kan nieuwe inzichten opleveren en betere behandelingen dichterbij brengen.” Ze hoopt dat onderzoek uiteindelijk tot genezing leidt, al blijft ze nuchter. “Ik hoop dat ik het meemaak. Dat zou fantastisch zijn. Maar ik bouw mijn leven niet op die verwachting.”

MS heeft Monique geleerd dat het leven zich niet laat voorspellen. “Mijn levensmotto is: Vaak ben je te bang. De toekomst bestaat niet. Dat is maar een idee. Ik heb zo sterk ondervonden dat ik het leven en de toekomst niet in de hand heb. Wat ik wel in de hand heb, is hoe ik ermee omga.” Dat betekent niet dat ze geen dromen heeft. Integendeel. “Mijn focus ligt op vandaag. Ik weet niet hoe mijn leven er over vijf jaar uitziet. Maar ik weet wel dat ik vandaag wil leven en er wil zijn voor de mensen om me heen.”

”Dankzij onderzoek en medicatie kan ik het leven leiden dat ik nu doe. Mijn focus ligt op vandaag. Wat de toekomst brengt weet ik niet.”

Secret Link