Rose-Marie heeft altijd een interesse gehad in psychologie en hoe de hersenen werken. Vooral de complexe functies, zoals ons geheugen en hoe dit wordt aangetast door hersenschade, interesseren haar.
Is dat ook de reden dat je hebt gekozen voor onderzoek naar de ziekte MS?
Rose-Marie: “MS trekt mij in het bijzonder aan, omdat het van buitenaf vooral bekendstaat als een ziekte die het lichaam treft. Ook al is de impact op het cognitieve functioneren bij veel mensen enorm.”
“Manchester voelde als thuis.”
Je bent net terug van je stage aan de universiteit in Manchester. Hoe vond je het daar?
“In m’n eentje naar een stad verhuizen waar ik niemand kende was in het begin natuurlijk eng, maar Manchester voelde al snel als thuis. Ik heb ook geluk gehad met het team waarin ik terecht ben gekomen. Collega’s zijn vrienden geworden die ik zeker nog zal opzoeken. Mijn stagebegeleider Nils Muhlert heeft me veel geleerd. Hij regelde dat ik mee mocht naar een groot hersenonderzoek congres in Zuid-Korea. Via mijn Nederlandse begeleider, Menno Schoonheim, kreeg ik de kans om mijn onderzoek te presenteren op het International MS Cognition Society (IMSCOGS) congres in Zwitserland.”
Hoe laesies in de hersenen de verbindingen tussen hersencellen verbreken
Kun je iets vertellen over je onderzoek?
“MS wordt gekenmerkt door laesies (ontstekingen) die kunnen ontstaan in voornamelijk de witte stof. De ‘bedrading’ van onze hersenen, die ervoor zorgt dat we complexe cognitieve processen kunnen genereren en uitvoeren door hersengebieden met elkaar te laten communiceren, kan hierdoor worden aangetast. En díe schade kan op de lange termijn grote gevolgen hebben voor de werking van de hersennetwerken – die weer van belang zijn voor onze cognitieve functies. In mijn onderzoek richtte ik me op manieren om het in kaart brengen en organiseren van hersennetwerken te combineren met de cognitieve uitkomsten van mensen met MS. Hiervoor gebruikten we een nieuwe methode, genaamd Disconnectome. We keken hoe laesies in de hersenen de verbindingen tussen hersencellen kunnen verbreken. Wanneer die verbindingen verbroken worden, verloopt de communicatie tussen hersengebieden steeds moeilijker. Hersengebieden werken in groepen (netwerken) samen voor bepaalde functies, en wanneer een deel daarvan minder goed communiceert heeft dat effect op het hele netwerk.”
“Ik wil mijn passie voor onderzoek voortzetten.”
Wat zijn de belangrijkste resultaten en hoe helpt het mensen met MS in de toekomst?
“We ontdekten dat een verstoring in zo’n netwerk bij mensen met MS kan leiden tot een verminderd functioneren van de taak waarvoor dat netwerk verantwoordelijk is. Op een normale hersenscan zien we niet altijd welke verbindingen door schade worden verbroken, maar met deze methode kunnen we dat wel onderzoeken. Hiermee willen we begrijpen hoe MS de connectie tussen hersengebieden die cognitieve klachten geven verstoort. Met deze inzichten kunnen we in de toekomst hopelijk behandelingen ontwikkelen om deze effecten te beperken en bijdragen aan een betere levenskwaliteit voor mensen met MS.”
Wat zijn je plannen voor de komende periode?
“Nu ik terug ben in Nederland wil ik eerst een nieuwe uitdaging vinden waar ik mijn passie voor onderzoek kan voortzetten. Er is nog zoveel te ontdekken op het gebied van cognitieve problemen bij MS. Ik ben vastbesloten om in dit vakgebied verder onderzoek te doen en een verschil te maken voor mensen met MS.”
