Er lijkt een verband te zijn tussen de dikte van het oognetvlies en de vertroebeling van het oog bij mensen met MS. Dit is één van de resultaten van het onderzoek van Sezgi Kaçar en collega’s van het MS Centrum Amsterdam. De groep mensen met MS die vertroebeling in het oog vertoonden, hadden vaak ook een ernstiger ziekteverloop en hersenkrimp door zenuwschade.
Hoe werken onze ogen? Om te kunnen zien, valt er licht door de pupil en het glasachtig lichaam op het netvlies. Lichtsensoren op het netvlies zetten het licht om in elektrische signalen. Via de oogzenuw worden deze signalen vervolgens naar de hersenen gestuurd. Om goed te functioneren hebben de verschillende onderdelen van het oog zuurstof nodig, dit ontvangen ze via het bloed. Afvalstoffen in het oog worden via het zogenoemde glymfatisch systeem afgevoerd. De afvoer uit het oog verloopt via een ruimte rond de oogzenuw. Bij MS kan de oogzenuw dunner worden (krimpen) door verlies van zenuwweefsel. Hierdoor wordt de ruimte rond de oogzenuw groter en gaat er meer vloeistof het oog uit. Doordat er minder oogvloeistof is, kan de vloeistof een beetje indikken en eerder vertroebelt raken.
Sezgi Kaçar heeft in haar onderzoek gekeken naar de mate van vertroebeling van de vloeistof in het glasachtig lichaam, de dikte van de zenuwlagen in het netvlies en het hersenvolume, gemeten met MRI-scans. Hiervoor werden de gegevens gebruikt van mensen die meedoen aan de PrograMS studie. Deze groep van ruim 300 mensen met MS en 100 zonder MS, komt elke vijf jaar naar het MS Centrum Amsterdam. Zij krijgen een aantal neurologische- en neuropsychologische metingen en staan een buisje bloed af voor onderzoek. Daarbij wordt er ook een scan van de hersenen, incl. ogen gemaakt. Deze testen samen geven een uitgebreid beeld van de deelnemers.
Uit het onderzoek bleek inderdaad dat er een verband is tussen de dikte van het netvlies en de mate van vertroebeling van het glasachtig lichaam bij mensen met MS. Daarbij zag Sezgi dit vooral bij mensen met MS die veel beperkingen hadden. Bij deze groep lijkt er minder grijze en witte hersenstof te zijn, alsmede meer vertroebeling van het glasachtig lichaam van het oog. Vertroebeling van het oog heeft dus een relatie met hersenkrimp en een ernstiger ziektebeloop. Deze resultaten moeten nog bevestigd worden in een tweede onderzoek, maar wijzen erop dat een oogmeting gebruikt kan worden om ziekteprogressie te meten. Dat zou mooi zijn, omdat het meten van de ogen makkelijker en minder belastend voor mensen is dan een MRI-scan.
Deze studie is gefinancierd door Stichting MS Research en Stichting Het Remmert Adriaan Laan Fonds.
